Na de diagnose

Het blog is voor ons een geweldig medium geweest om iedereen op de hoogte te houden. Ook voelden we ons gesteund door de berichten terug, of door de steun op een andere manier geboden. Ik weet dat het blog  zich als een inktvlek verspreid heeft en dat er veel lezers/belangstellenden geweest zijn,velen zijn anoniem gebleven. Een schatting maken van het aantal lezers is daarom onmogelijk. Zoals het voor jullie fijn was om te lezen, was het voor mij meestal fijn om te schrijven, of om jullie te informeren.

Afsluitend kan ik zeggen dat we ( familie en vrienden) Roland de afgelopen 14 maanden geboden  hebben wat er binnen onze en zijn mogelijkheden lag, daar zijn we meer dan tevreden over. Daarnaast kijken we terug op een prachtig afscheid. Meer hebben we niet voor hem kunnen betekenen, en dat steunt ons in ons verdriet.

Rest mij alleen nog te vertellen dat de opbrengst van de collecte voor de stichting STOPhersentumoren € 764,15 heeft opgebracht. Daarnaast hebben we (voor de verkoop) nog postzegels laten drukken, met een foto van Roland erop, wat ook een totaal gaat opleveren van minstens € 800.- en daar tellen we dan nog onze eigen gift bij wat het totaal op ruim         € 2000.- doet uitkomen. Dat is een fantastisch resultaat! Bedankt allemaal hiervoor. Daarnaast wil ik alle blog-lezers bedanken voor hun betrokkenheid, interesse, reacties en vooral hun gedachten aan ons.

Het blog blijft nog een periode bestaan, en misschien laten we het wel helemaal niet verdwijnen, daar zijn we nog niet uit. Wat wel zeker is, is dat dit, in elk geval mijn laatste bericht is. Ik ga mijn leven weer proberen op te pakken en verdwijn daardoor voor velen van jullie weer in de anonimiteit, en dat is goed.

Voor iedereen het allerbeste en vooral een goede gezondheid,

Lieve groetjes,  Erna

Lieve iedereen,

Allereerst wil ik jullie allen bedanken voor de ondersteuning en aandacht. Het heeft ons allemaal geweldig geholpen in de afgelopen moeilijke dagen en zal een troost zijn voor de toekomst. Roland heeft met een dikke glimlach op zijn wangen genoten van alle aandacht.

Zoals ik al zei in mijn toespraak, heb ik nooit geweten dat hij zo veel fantastische vrienden had. Hierdoor ben ik ook reuze trots op mijn lieve broer.

Op de blog was een reactie te lezen met de woorden “Shine On You Crazy Diamond”.
Dit vond ik zo toepasselijk! Roland was inderdaad een Crazy Diamond. Anders dan anderen, echt uniek!

Iedere keer als ik daar aan denk schieten de tranen mij in de ogen. Roland heeft mij ooit kennis laten maken met Pink Floyd en op dit moment staat het nummer ook op. Dit blijft voor mij voor altijd en eeuwig met Roland verbonden.
Het is niet eerlijk dat deze diamant ons is ontnomen.

Een ieder die de uitvaart heeft meegemaakt, heeft hopelijk genoten van de video en diapresentatie.
Ik kan me ook voorstellen dat er een aantal mensen zijn die misschien nog de foto’s van Roland willen bekijken of deze willen afdrukken ter herinnering.
Daarom zal ik de foto’s op de blog plaatsen.

Iedereen nogmaals ontzettend bedankt voor alle aandacht.
Chris van den Hout
(broer van Roland)

De laatste dagen waren wat zwaarder voor Roland en was hij steeds minder aanspreekbaar.
Hij at en dronk niet meer en verloor heel langzaam zijn moedige strijd.

Op vrijdag 24 september om 7:50 uur is hij uiteindelijk rustig ingeslapen.

Iedereen die zich bij ons betrokken voelt en geen kaart heeft ontvangen, kan onderstaande kaart als een uitnodiging beschouwen.

Klik op de foto om de binnenkant van de kaart te lezen…

De afgelopen week (weken) is er verandering in de situatie van Roland gekomen.  Hij slaapt wat meer en is sneller moe, zoals ik ook al eerder vermelde, maar het beeld blijft erg wisselen. Na een paar slechte uren of een slechte dag is er altijd wel weer een betere dag. Hierdoor is het ook moeilijk om weer te geven hoe de situatie er werkelijk uitziet. Afgelopen donderdag werd pijnlijk duidelijk hoe fragiel de situatie werkelijk is. Roland was bijna niet wakker te krijgen en reageerde nauwelijks op aanspreken (subcomateus). Het eten, maar vooral ook  het drinken kwam daardoor in het geding. Hierdoor was hij ook niet in staat zijn medicatie in te nemen. Omdat ik niet wil dat hij (hoofd-)pijn gaat krijgen werd i.o.m. de huisarts de dexamethason gespoten. Halfweg de nacht was Roland weer beter aanspreekbaar en begon weer te drinken. De volgende ochtend werd hij weer, zoals altijd, uit bed gehaald en rond 13.00 uur zat hij aan een broodje kroket, waar hij op dat moment zin in had. Een paar dagen geleden zei hij dat er minder kracht zat in zijn linker been, maar vanavond was dat ook weer wat bijgetrokken. Toch lijkt zijn rechteroog wat meer gesloten.

Uit bovenstaande blijkt dat het beeld wat we zien wispelturig is en er is niemand die het verloop kan voorspellen. Wel kan ik zeggen dat er de afgelopen week vaker slechtere momenten zijn geweest. Hij zit minder lang in de stoel en maakt zeer regelmatig gebruik van zuurstof. Zijn geheugen laat hem steeds vaker in de steek, soms is hij verward en bij gesprekken is hij steeds minder betrokken. Maar ook al is zijn stemming vaak vlak, met regelmaat blijft hij grappig, en hij heeft altijd goede zin. Iedereen zal begrijpen dat we erg trots op hem zijn!

Ondanks alle kennis die we inmiddels hebben van zijn situatie zijn we afgelopen week toch wel wel erg geschrokken en realiseren we ons hoe snel de situatie kan veranderen. Het is goed voor ons om te weten dat Roland niet angstig is.

Ik zal mijn best doen om jullie te blijven informeren over de actuele situatie. Maar iedereen zal begrijpen dat daar niet mijn prioriteit ligt.

Bedankt nogmaals, voor  jullie betrokkenheid, jullie lieve kaarten en steunende woorden,

Lieve groetjes van Roland en Erna

Inmiddels is het meer dan een jaar geleden dat de diagnose gesteld is. Dat houdt in, dat er nu regelmatig een sfeer hangt van “een jaar geleden toen…..”. En ook al wil je dat niet, het gebeurd gewoon. Helaas kan ik het niet zo goed meer met Roland delen, dus doe ik dát gedeelte met anderen.

De situatie rondom Roland blijft redelijk stabiel. Hij heeft goede dagen en soms wat minder goede dagen. Minder goede dagen laten vooal meer vermoeidheid zien en minder betrokkenheid bij zijn omgeving. Wat ook veranderd is, is zijn slikreflex. Tijdens het eten geeft dit eigenlijk nauwelijks problemen, maar zijn drinken krijgt hij bijna niet doorgeslikt. We hebben er wel wat trucjes op gevonden, maar het blijft wel een lastig probleempje voor hem. Het ontneemt hem ook de lust om te drinken en dat is niet zo goed tijdens de warme dagen. Bijkomend probleem is kortademigheid. We hopen dat de zuurstof die op dit moment in bestelling is, enige verlichting zal geven. We gaan het in elk geval proberen.

3 Dagen geleden was Roland jarig. Na veel wikken en wegen hebben we uiteindelijk besloten om toch maar zijn verjaardag te vieren met een beperkt aantal mensen in een beperkte tijd. Iedereen was anders toch wel even langsgekomen, nu konden we in elk geval paal en perk stellen en ons voorbereiden. Genodigden waren welkom van 18.00 uur tot 21.30 uur. We hadden Roland rustig in een hoekje gezet maar wel zo, dat hij alles kon overzien. Het begon natuurlijk te regenen zodat we in de huiskamer zijn begonnen, toen het rond 19.30 uur droog was zijn we met zijn allen naar buiten gegaan. Hij heeft enorm genoten van alle aandacht die er geweest is. Ik wil dan ook alle kaartverzenders en alle aanwezigen héél erg bedanken voor deze ontzettend gezellige verjaardag. Ik heb op de eerste plaats erg genoten van het plezier van Roland en daarnaast ook van alles wat ik niet heb hoeven te regelen. Iedereen voorzag elkaar van eten en drinken, de troep werd opgeruimd er is met meubels gesjouwd, kortom ik heb zelf bijna niets hoeven te doen, alles was opgeruimd toen de laatste vertrokken was! Dat was natuurlijk later dan 21.30 uur, maar wat doet dat ertoe als Roland het naar zijn zin heeft. We kijken terug op een zeer geslaagde dag! Heel erg bedankt allemaal!

Veel meer nieuws valt er niet te melden, we zitten in een redelijk rustig vaarwater.

Dus, bij geen verandering, tot over ongeveer een maand.

Lieve groetjes van ons

Heel langzaam vinden er kleine veranderingen plaats. En verandering betekent achteruitgang. Op lichamelijk gebied merken we dat Roland sneller moe is, dat merken we vooralaan aan de tijden dat hij uit bed is. De tijd dat hij uit bed is wordt nu toch wel, beduidend korter. Hij staat slechter en ook de transfers van stoel naar bed en omgekeerd, gaan steeds moeizamer. Tot vorige week kon ik het nog alleen, maar dat lukt nu niet meer. Dat betekent dat Roland nu niet meer elke dag 2x uit bed kan, maar af en toe een avond in bed doorbrengt. Het zitten in een “gewone” rolstoel was ook bijna niet meer mogelijk. Gelukkig heeft zijn vader een andere rolstoel kunnen regelen, hij kan nu achterover zitten (meer liggend) en heeft meer steun, links. Het douchen behoort sinds vandaag ook niet meer tot de mogelijkheden. Dat gaf hem zoveel (in-)spanning dat wassen aan de wastafel of wassen in bed een veel betere optie is. Soms heeft hij nog wat last van kortademigheid, maar over het algemeen gaat het daar niet zo slecht mee. De eetlust en de snoeplust is wat afgenomen, hij eet nog wel voldoende maar moet iets meer gestimuleerd worden.

Verder lijkt het alsof Roland toch wel iets meer vergeetachtig wordt. Ook kan hij zich slechter concentreren. Een gesprek met meerdere personen tegelijk, kan hij bijna niet meer volgen. Zijn stemming is vlakker te noemen. Gelukkig verveelt hij zich nooit, hij vermaakt zich met TV kijken, of lekker buiten zitten, met degene die er op dat moment is. Een dag heeft voor Roland geen begin en geen eind, er is geen gisteren en er is geen morgen. Wat overblijft is “het heden”, hierin speelt alles zich af. We proberen dan ook steeds “het heden” zo aangenaam mogelijk voor hem te maken en tot dusver lijken we daarin te slagen. We zien af en toe nog een mogelijkheid om te lunchen op een terrasje, met vaderdag een uurtje naar zijn ouders te gaan of een wandelingetje te maken in de buurt.

Het is niet voor niks dat ik ruim een maand niet geschreven heb, ik merk dat het erg confronterend voor me is om bovenstaande terug te lezen. Er is weinig over van deRoland zoals wij hem allemaal kennen. Maar nog steeds is er geen sprake van angst, zorgen of verdriet bij hem en dat vinden we allemaal heel erg fijn voor hem, en dus ook voor ons.

Bij weinig of geen verandering tot volgende maand,

Lieve groetjes namens Roland

Dag allemaal,

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik het laatste bericht geplaatst heb. Dus even een update. Zoals we al verwacht hadden kon Roland niet in de trial starten. Dat betekent dat alle behandeling gestopt is en dat de huisarts de behandeling overneemt. Natuurlijk kunnen we nog wel gebruik maken van de expertise van de behandelaren in het Elisabeth ziekenhuis, maar er is geen afspraak meer bij hen. De huisarts komt nu wekelijks langs en kijkt mee wat er nodig is om het Roland zo aangenaam mogelijk te maken. Ik ben inmiddels weer gestopt met werken. Buiten het feit dat ik graag bij hem wil zijn was het ook noodzaak want de zorg rondom Roland neemt toe. Hij kan nog maar een klein stukje lopen, en de ondersteuning door 2 personen is dan wenselijk. Ik durf niet goed meer alleen met hem te lopen omdat ik bang ben dat hij valt of dat we samen vallen, dan zijn we nog verder van huis. Roland is sneller vermoeid dan voorheen en dat betekent dat we korter de tijd hebben om iets te ondernemen. Gelukkig zijn er in de afgelopen weken nog een aantal leuke dingen gedaan. Zo was er een borrel rondom zijn bed georganiseerd, door en met een aantal collega’s. Dat was héél leuk. We zijn naar de Efteling geweest en naar safaripark Beekse bergen. Ook heel leuk. Hij geniet nog steeds van alle aanloop, en we maken nog regelmatig een wandeling door de wijk en het nabij gelegen park. Het weer heeft niet echt meegewerkt, maar als de zon schijnt, genieten we van een kop koffie of een lunch op een terrasje. Maar ook gewoon in onze eigen tuin zitten is een feest. Bij slecht weer blijft Roland wat meer in bed liggen en ook daar heeft hij het prima naar zijn zin.

Eigenlijk doet het er niet zoveel toe wat je overhoop haalt want hij geniet overal van. Ondanks alle beperkingen die er zijn blijven we van alles organiseren om deze periode in zijn leven zo aangenaam mogelijk te maken. Veel hiervan heeft ook te maken met eten en drinken, maar ik geloof dat, dat inmiddels, voor iedereen wel duidelijk is.

Hulp en thuiszorg: Veel mensen vragen aan ons waarom we geen thuiszorg hebben (dat schijnt toch wel raar te zijn) Ik zal het daarom even uitleggen. We hebben 4 hele dagen per week ondersteuning van familie. Dat is onze thuiszorg. We zouden niet anders willen! Een verpleegkundige is niet noodzakelijk, dat ben ik  immers zelf. Hij wordt nu gewassen als het hem uitkomt, hij mag in zijn eigen bed blijven liggen (het waterbed geeft geen drukplekken van het liggen) spuiten kan ik zelf, er zijn steeds dezelfde mensen aanwezig, die van hem houden en weten waar zijn(onze) behoeftes liggen. We hebben alle vrijheid om weg te gaan en thuis te komen wanneer we willen, iedereen springt soepel om met tijd. We worden omringd door verpleegkundige vrienden, deze verlenen allemaal hand en spandiensten en kijken en denken met mij mee over oplossingen als er zich nieuwe problemen voordoen. Veel van onze vrienden wonen in de buurt en zijn dag en nacht voor ons bereikeikbaar (dat is gelukkig nog niet nodig) en ook zijn broer en schoonzus wonen slechts op een paar minuten afstand (ook dag en nacht bereikbaar). Wij zijn van mening dat wij de allerbeste thuiszorg “geregeld”  hebben die je je maar bedenken kunt!

Mocht de situatie op korte termijn veranderen, dan laat ik weer van me horen, anders wordt het toch wel een maand voor ik ga schrijven.

Lieve groetjes van Roland en mij

(Ik zal komende week proberen om wat foto’s te plaatsen)

Afgelopen maandag zijn we naar het ziekenhuis geweest voor de uitslag van de MRI. Zoals we wel verwacht hadden was de uitslag niet goed. Desondanks valt het dan toch weer tegen. Het voelt opnieuw alsof je voor de eerste keer de uitslag krijgt, ik kan het niet anders omschrijven. Het was dan ook weer een moeilijke dag, met veel verdriet.

Het betekent dat de behandeling met cytostatica gestaakt gaat worden en dat er nauwelijks iets anders te bieden is. Roland wordt nog besproken in het multdisciplinair team om te bezien of hij nog in aanmerking gaat komen voor een soort van trial. Er is al gezegd dat hij daar eigenlijk conditioneel te slecht voor is, maar ik had het gevoel dat ze ons niet met lege handen weg wilden sturen. Ik heb er dan ook weinig vertrouwen in dat hier een positief bericht uit rolt. Blijft ook nog de vraag of wij (Roland) dat willen. Als er veel bijwerkingen zijn moeten we (Roland) het niet eens willen is mijn mening, maar dat zullen we dan nog wel bespreken. We wachten het bericht hierover maar af.

Roland heeft het bericht genomen zoals het kwam. Het enige waar hij last van had is van mijn verdriet. Het lukt me niet altijd om het voor hem te verstoppen en dat hoeft natuurlijk ook niet.

Verder heeft hij geen angst en voelt zich niet verdrietig, zijn grootste zorg ben ik. (Lief hè!) Ik vraag regelmatig naar zijn welbevinden en hij zegt mij keer op keer dat het goed met hem gaat en dat hij zich gelukkig voelt. En zo ziet het er ook uit! (gelukkig)

Zijn lichamelijke conditie gaat langzaam achteruit, hij loopt slechter, kan minder chaos om hem heen verdragen en is sneller vermoeid. Hij zakt wat meer naar links, ligt veel in bed maar heeft het daar goed naar zijn zin. Als de zon schijnt zit hij af en toe een uurtje in de tuin en ook in de avond komt hij nog een paar uurtjes uit bed.

Goed, iedereen is weer geïnformeerd, ik vind het weer genoeg voor nu en hoop volgende week weer iets positiefs te kunnen schrijven.

Lieve groetjes van Roland en Erna

Zoals Erna al had beloofd zijn hier wat foto’s van onze visbeproeving.

We hadden al een tijdje een leuk uitje in de planning staan. Roland had namelijk te kennen gegeven dat hij graag eens wilde gaan eten in een heus palingrestaurant.

Nou, laat ik die nou een in de buurt weten. Echte kenners zullen weten waar het is, maar ik denk dat er veel mensen zijn die het niet kennen.
Ik ben er een jaar geleden bij toeval langs gekomen en zodoende wist ik het. Dat het al even was geleden bleek wel bij aankomst.

Voor de zekerheid had ik een tafel gereserveerd en dat was maar goed ook. Normaal gesproken zijn ze op dinsdag gesloten namelijk.
De week ervoor had ik nog op Google Earth gekeken en dacht dat we achter konden parkeren. Dit was dus niet het geval.

Even de locatie, vanaf Treurenburg naar Hedel. Na de brug rechtsaf, direct weer links en direct weer rechts. Je rijdt nu op de dijk.
Voor de spoorwegovergang heb je links wat huisjes. Het kleinste huisje hiervan is dus het restaurant. Parkeren doe je daar dus op de dijk en
om bij het restaurant te komen moet je dus de dijk af.

Hier komt gelijk het probleem. Roland zit namelijk in de rolstoel en dus mag je een duikvlucht naar beneden maken. Ik als chauffeur parkeer
natuurlijk altijd achteruit in de smalste vakken, maar dit was wel een ervaring op zich. Zouden de remmen het houden?
Even een test. Roland zet de remmen er eens op, ja hij had echt vertrouwen hoor! Ik liet hem 0.00245 sec los en hij gleed heel langzaam
door de remmen. Dan maar mijn gewicht in de schaal gegooid en zo kwamen wij veilig beneden.
Ik keek nog even omhoog en besloot dat de weg terug voor latere zorg zou zijn. Desnoods met de sleepkabel.
We liepen door naar achteren en zagen dat achter het huis een mooi bijgebouw was neergezet. Dit bleek het restaurant zelf te zijn.

Binnen werden we ontvangen door de eigenaar en zijn vrouw. Deze man bleek later de broer van een oud-collega te zijn. Grappig wel.
Roland had het kasteelbier sneller op de kaart zien staan dan ik en dus konden we onder het genot van een lekkere blonde pint de kaart
verder besnuffelen.

Ze hebben hier ruime keuze in paling. Gerookt, gestoofd en gebakken. Pa vond het wel een goed idee om van alles wat te bestellen en zo geschiedde.
Ik wil trouwens even vermelden dat ze ook wat andere gerechten op de kaart hebben staan voor degene die naar een palingrestaurant gaat maar geen vis lust.
Daarvoor hebben ze dus VLIS, vlees in de vorm van vis oftewel een schnitzel of een biefstuk. Weet je wat, ga lekker zelf kijken.

Wij dus de paling besteld. Nou die van Roland kwam speciaal uit Ierland. Die hebben een mooi dun huidje waardoor deze de rook beter kan opnemen.
We schrokken eerst van de lengte van deze jongen (zie foto) maar Roland lachte een keer en zei heel vrolijk “Mot lukken”. Hij genoot met volle teugen en
wij natuurlijk ook.

De eigenaar kon mooie verhalen vertellen en na ruim drie uur stonden we weer buiten. De eigenaar zei nog, mijn zoon duwt
ze altijd zo naar boven. Maar ja, die was er niet. Ik rolde mijn mouwen op en ze rolden weer mee naar boven. Ging eigenlijk heel makkelijk.
Tot het laatste stukje. Daar liep de weg wat op en een putdeksel lag weer iets lager. Het voorwiel hapte en de rolstoel kantelde gevaarlijk
naar voren. Mijn hand schoot naar Roland zijn schouder en zachtjes liet ik hem weer terugveren. Sjieuw, dat ging net goed zeg.
Roland lachte er om en even later zaten we met volgegeten ronde buikjes in de auto op de weg terug.

De vrouwen waren al weer terug van de Ikea en dus konden we gelijk weer aan de koffie. De avond was geslaagd.

Roland en Pa,
Bedankt voor deze onvergetelijke avond!

Chris

En dan nu… de foto’s!

Dag Allemaal,

Het is even geleden dat ik geschreven heb, maar hier ben ik dan weer. Ik heb op het moment een ongelooflijk druk leven en heb ook niet altijd zin, om in mijn spaarzame rustmomenten, te schrijven. Begrijp me goed, ik klaag niet maar het is wel keihard werken, de hele dag door.

Maar genoeg over mij. Er is weer veel gebeurd dus laat ik daar maar over schrijven.                       Eerst de narigheid:

De benauwdheid waar ik vorige keer over schreef is lang aanwezig geweest. Hij was zo kortademig dat hij niet meer van de badkamer naar de woonkamer kon lopen. Mijn vraag om zuurstof werd afgewezen omdat het waarschijnlijk geen effect zou hebben. Onderzoek heeft niets uitgewezen. Door mijn aanhoudende roep om hulp staat er nu nog een echo van het hart gepland en als daar niets duidelijker van wordt, volgt een bezoek aan de longarts. Op dit moment lijken de klachten gelukkig enigzins afgenomen. We wachten verder maar even af.

Omdat zijn bloeduitslagen niet goed waren, werd de cytostatica-kuur een week uitgesteld. Deze is inmiddels alweer achter de rug. Zoals ook bij de vorige kuren zijn er geen merkbare klachten ontstaan. Hij blijft natuurlijk gevoeliger voor infecties en het is fors van invloed op de bloedstolling, maar alles lijkt onder controle. Een MRI gaat nog volgen over enkele weken, waarna we ook weer alle artsen moeten bezoeken. (internist en neuroloog)

Vorige week ging het langzaam weer achteruit. Hij liep (veel) slechter, het lukte hem niet meer om zichzelf te scheren en zijn lenzen indoen werd ook een probleem. Na contact met het ziekenhuis voor overleg (met de coördinerend verpleegkundige, die vervolgens weer overleg had met de dd. internist) tot het ophogen van de dexamethason werden we uitgenodigd om naar de spoedeisende hulp (SEH) te komen. Daar zag ik de meerwaarde niet van in en aangezien zij, mij die ook niet kon uitleggen zou ik teruggebeld worden door de internist. Toen ik Roland tussen de gesprekken door wakker maakte, was ik toch wel wat bezorgd over de hoogrode kleur die hij had. 38.7 bleek zijn temperatuur. Gelukkig moest de internist nog bellen, en zo belanden we toch nog op de SEH in Tilburg. De longfoto wees niets uit, en omdat plassen op dat moment niet lukte werd er toch maar gekozen voor een kuurtje antibiotica. Dat kuurtje zit er inmiddels (bijna) op en Roland is er aardig van opgeknapt. De dexamethason hebben we niet meer opgehoogd en op dit moment is alles stabiel.

En dan nu ‘de FUN’.

Ook al hakt de narigheid er in, gelukkig maken we vaker leuke dingen mee! Roland heeft een druk leven in de uren dat hij wakker is. Het begint zo langzamerhand een kroegtijger te worden! Hij gaat van het ene terrasje naar het andere, meestal met iedereen behalve met zijn vrouw, maar dat moet dan maar! Met zijn ouders (die elke dinsdag bij Roland zijn) gaat hij vaak naar ‘Alle tijd’, een terrasje hier in de buurt. Met zijn schoonzusjes gaat hij bijna wekelijks op pad, lunchen in Oisterwijk, maar ook in de lachende vis. Omdat eten zo’n belangrijke plaats inneemt gaan we nergens op de koffie maar eten we overal. Bij Henk en Hélène, hebben we uitgebreid gebruncht. Omdat er geen vis was (daar zijn het geen liefhebbers van) werd  Roland gevraagd waar hij nog meer van hield. Een broodje kroket  bleek een goede vervanger, alhoewel hij toch ook wel met een schuin oog naar de frikandel van Henk lonkte. Het was erg gezellig, Roland wilde steeds maar niet naar huis zodat Hélène bijna geen tijd meer over had om met haar dochter de stad in te gaan!

Op vrijdagmorgen 2 april ging de bel al vroeg, rond 9.00 uur en werden we blij verrast met een mega-ontbijt! Broodjes, croissantjes, diverse belegsoorten, fruit, chocolaatjes en koekjes, zelfs de koffie en de jus d ‘orange ontbraken niet. Kei leuk! We hebben dit lekker op bed op liggen peuzelen. Een foto werd gemaakt en opgestuurd naar de schenkers José en Herman, we hopen dat deze is aangekomen. Dat was trouwens erg welkom op deze dagwant de rest was balen. We zouden juist deze dag met Dave en Yvonne naar zee zijn gegaan waar we voor 2 nachtjes een super de luxe hotel hadden geboekt…. Helaas was dit de dag dat Roland koorts kreeg( zie boven), waardoor niet alleen wij, maar ook Dave en Yvonne ipv op het strand, de dag doorbrachten in het ziekenhuis. Het resultaat in de avond zou niet veel van elkaar verschilt hebben, we waren alle 4 door en door vermoeid!

En nog meer eten! Roland wilde héél graag een keertje naar het palingrestaurant. Dus ging hij afgelopen dinsdag samen met zijn vader en zijn broer naar het palingrestaurant. (Hopelijk gaat Christian hier een foto plaatsen) De mannen konden zich niet herinneren hoelang het geleden was dat ze gedrieën op stap waren geweest. (was het wel ooit gebeurd?) Ze waren de enigste gasten omdat het eigenlijk gesloten was, maar iemand de fout had gemaakt om deze reservering aan te nemen. Een heerlijk en gezellig  avondje uit om op terug te kijken.

Zo zie je maar weer, de ellende wordt overruled door allerlei prettige uitstapjes. Er zit ook nog het e.e.a. in de planning. Ik ga niet noemen wat en waar en wanneer want we moeten ontzettend flexibel  zijn en blijven, het kan zomaar weer veranderen. Maar één ding is zeker, het weer wordt nu alleen maar beter en ik hoop dat Roland daar lang van kan genieten.

Tot de volgende keer

PS. voor KIM: Waar je ook bent, heel erg bedankt voor je kaart, Roland vond het geweldig dat je aan hem gedacht hebt, tijdens je reis! Liefs terug en nog heel veel reisplezier !

En natuurlijk lieve groetjes voor jullie allemaal, van ons